Following Restoration, the Dilijan Branch of the Hovhannes Sharambeyan Folk Arts Museum Reopens as the Armenian Textile Museum

Վերականգնումից հետո Դիլիջանի Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանը կներկայանա որպես Հայկական գործվածքի թանգարան

Following Restoration, the Dilijan Branch of the Hovhannes Sharambeyan Folk Arts Museum Reopens as the Armenian Textile Museum

Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանի Դիլիջանի մասնաճյուղը հանդես է գալիս նոր հայեցակարգով՝ որպես Հայկական գործվածքի թանգարան՝ ներկայացնելով հայկական գեղարվեստական գործվածքի բազմադարյա ավանդույթներն ու դրանց շարունակական զարգացումը։

Վերականգնման աշխատանքների ավարտից հետո, տեղի է ունեցել թանգարանի պաշտոնական վերաբացումը, որը նշանավորվել է Հայաստանում առաջին գործվածքի թանգարանի գործունեության ազդարարմամբ։ Միջոցառմանը ներկա են եղել ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանը, նախարարի տեղակալ Ալֆրեդ Քոչարյանը, Դիլիջանի համայնքապետ Դավիթ Սարգսյանը, Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանի տնօրեն Լուսինե Թորոյանը, Հովհաննես Շարամբեյանի ընտանիքի անդամներ, այդ թվում՝ թոռը՝ Նարեկ Վան Աշուղաթոյանը:

Թանգարանի շենքը վերականգնվել է ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության միջոցներով: Մինչ հիմնանորոգման աշխատանքները պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցուցակում ընդգրկված թանգարանի շենքը վթարային վիճակում էր։

ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանը շնորհավորել է թանգարանի բացման առիթով՝ նշեով, որ ներդրված ջանքերը ցանկալի արդյունք են ապահովել. «Այս հրաշալի թանգարանային միջավայրը ամենաարժանի նվերն է Հովհաննես Շարամբեյանի հարյուրամյակին: Սա նաև մեր երախտիքն է Շարամբեյանի հիշատակին, ինչպես նաև հանձնառությունը՝ շարունակելու նրա սկսած մեծ գործը։

Թանգարանի շենքը պատմության և մշակույթի հուշարձան է, որի վերականգնման աշխատանքներն իրականացվել են ամենայն զգուշությամբ և նրբանկատությամբ՝ հաշվի առնելով պատմական շենքի պահպանման բոլոր կանոնները»:

Նախարարը շնորհակալություն է հայտնել թանգարանի վերականգնման աշխատանքներում ընդգրկված բոլոր մասնագետներին՝ սկսած շինարարներից մինչև թանգարանային նոր ցուցադրության կազմակերպիչներ:

«Հայկական գործվածքի պատմությունը տեսանելի դարձնելն ունի առանձնահատուկ նշանակություն, և մենք սա շարունակական աշխատանք ենք դարձնելու։ Հայկական գործվածքի պատմության ներկայացումը հիանալի հնարավորություն է մեր երեխաների, զբոսաշրջիկների, ցանկացած քաղաքացու համար՝ գալու և առնչվելու արվեստի այս տեսակի հետ»,- ասել է նախարարը:

Հայկական գործվածքի թանգարանի մշտական ցուցադրության համադրողներն են Հովհաննես Շարամբեյանի թոռը՝ Նարեկ Վան Աշուղաթոյանը և գեղանկարիչ, ազգագրագետ Հրազդան Թոքմաջյանը: Նարեկ Վան Աշուղաթոյանը ներկայացրել է թանգարանի ստեղծման պատմությունն ու ցուցադրության մանրամասները:

«Հաշվի առնելով, որ Ժողովրդական արվեստների թանգարանի նմուշների մեծ մասը գործվածքներ են, ցանկացանք առաջարկել Հայաստանի համար բացառիկ և նորարար գաղափար՝ հիմնել գործվածքի թանգարան: Իմ պապն այս շենքի վերջին բնակիչն էր, և այս տարածքն ինձ համար պարզապես թանգարան չէ, այլ հարազատ օջախ, որտեղ նորից լույս է վառվել»,- ասել է Նարեկ Վան Աշուղաթոյանը:

Հայկական գործվածքի թանգարանը ներկայացնում է գորգն ու կարպետը, ասեղնագործությունը, ժանյակը՝ տարբեր դպրոցներով, տեխնիկաներով, զարգացման փուլերով և կիրառական ձևերով։ Բացի ժողովրդական արվեստների թանգարանի նմուշներից, վերաբացված թանգարանում ցուցադրվում են Հայաստանի պատմության թանգարանի և «Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայության» նմուշներ:

Նոր ցուցադրությունում առանձնահատուկ տեղ է հատկացված Հովհաննես Շարամբեյանի դիլիջանյան թեմատիկ գեղանկարներին, որոնք հանդես են գալիս որպես գեղարվեստական վավերագրեր՝ պահպանելով քաղաքի պատմական միջավայրն ու կոլորիտը։

Հայկական գործվածքի թանգարանը նախատեսում է դառնալ ոչ միայն ցուցադրական տարածք, այլև կենդանի մշակութային միջավայր։ Թանգարանի տարածքում կկազմակերպվեն վարպետության դասեր, բացօթյա միջոցառումներ, ցուցահանդես-վաճառքներ՝ ժողովրդական վարպետների մասնակցությամբ, ինչպես նաև ոչ նյութական մշակութային ժառանգության հանրահռչակմանը միտված ավանդական տոներ, ծեսեր, ազգային երգ ու պարի ներկայացումներ։

Կարևոր ուղղություն է նաև կրթական բաղադրիչը․ թանգարանը կհանդիսանա կրթական ռեսուրս դպրոցականների, ուսանողների և լայն հանրության համար՝ նպաստելով մշակութային ժառանգության արժևորմանը։

Նոր մասնագիտացված ցուցադրությունը կխթանի նաև Դիլիջանի զբոսաշրջային գրավչության բարձրացումը։ Վերականգնված շենքի նախագիծը և ցուցադրության հստակ կառուցվածքը հնարավորություն կտան այցելուներին կարճ ժամանակում ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական գործվածքի հարուստ ժառանգության մասին։

Հայկական գործվածքի թանգարանը նպատակ ունի դառնալ Դիլիջանի մշակութային ակտիվ կենտրոններից մեկը՝ միավորելով պատմությունը, արվեստը, կրթությունն ու ժամանակակից մշակութային գործընթացները։

Դիլիջանի ժողովրդական արվեստի թանգարանը ստեղծվել է 1979 թվականին՝ վաստակավոր նկարիչ, արվեստի վաստակավոր գործիչ, հայ ժողովրդական մշակույթի հմուտ գիտակ Հովհաննես Շարամբեյանի նախաձեռնությամբ ։ Շենքը կառուցել է Սամսոն Բեկ-Հարությունյանը։ Այն եղել է իշխանուհի Մարիամ Թումանյանի ամառանոցը, որը բնակվել է Թիֆլիսում, իսկ ամռան ամիսներն անցկացրել այս շենքում։ Տան վերջին բնակիչը եղել է Հովհաննես Շարամբեյանը, որի նախաձեռնությամբ էլ շենքը վերածվել է Ժողովրդական արվեստի թանգարանի։

Rosehip in Armenian Traditional Culture

Մասրենին հայոց ավանդական մշակույթում

Rosehip in Armenian Traditional Culture

(Հոդվածի հեղինակ՝ ՀԱԻ Ազգագրության բաժնի գիտաշխատող Անժելա Ամիրխանյան)
Մասուրի հավաքչությունը մարդու՝ շրջակա միջավայրին հարմարվելու, հազարավոր տարիների ընթացքում ձևավորված մարդ-բնություն փոխազդեցության ուշագրավ երևույթներից է: Այն արտացոլվել է մասրենու, մասուրի և դրանից պատրաստված կերակրատեսակների ժողովրդական անվանումներում (վայրի վարդ, սուտ վարդ, փշավարդ, շան վարդ, արջի մասուր, մասրամածուն, մասրաթան, մասրաթթու, մասուրի սպաս և այլն), որոնք պահպանել են հնագույն մշակութային իրողությունների շերտեր: Դարերի ընթացքում կուտակված փորձի շնորհիվ մասրենին լայնորեն կիրառվել է ժողովրդական բժշկության մեջ բազմաթիվ հիվանդություններ բուժելու համար: Ուտեստի ավանդական համակարգում մասրենու պտուղներից պատրաստված կերակուրները միաժամանակ եղել են սննդաբուժության բաղկացուցիչ մաս: Դեղաբույս, ինչպես նաև փշոտ թուփ լինելու պատճառով մասրենուն հավատալիքներում վերագրվում են հիվանդությունները վանող և չարխափան գործառույթներ:
Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ հետևյալ հղմամբ՝
https://shorturl.at/sPiW1, (Ամիրխանյան Ա., Մասրենին հայոց ավանդական մշակույթում, Լրաբեր հասարակական գիտությունների, 2025, № 2, էջ 246-262)

Postage Stamp Titled “UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity The Tradition of Blacksmithing in Gyumri”

Նամականիշ՝ «ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկ. Գյումրու դարբնության ավանդույթ» թեմայով

Postage Stamp Titled “UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity The Tradition of Blacksmithing in Gyumri”

Շրջանառության մեջ է դրվել մեկ նամականիշ՝ նվիրված «ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկ. Գյումրու դարբնության ավանդույթ» թեմային:

Նամականիշի մարումն իրականացրել են ՀՀ վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանը, ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանը, Բարձր տեխնոլոգիական արդյունաբերության նախարարի տեղակալ Գևորգ Մելիքսեթյանը, Հայաստանի՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ազգային հանձնաժողովի գլխավոր քարտուղար Դավիթ Կնյազյանը, «Մշակութային ինքնարտահայտման ձևերի բազմազանության պաշտպանության և խրախուսման մասին» ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի 2005 թվականի կոնվենցիայի քարտուղար Տուսեն Տիենդրեբիոգոն, «ՀայՓոստ» ՓԲԸ-ի գլխավոր գործադիր տնօրեն Շուշան Ալեքսանյանը և Ֆիլատելիստների հայկական ասոցիացիայի նախագահ Հովիկ Մուսայելյանը:

Միջոցառումն իրականացվել է «Մշակութային ինքնարտահայտման ձևերի բազմազանության պաշտպանության և խրախուսման մասին» ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի 2005 թվականի կոնվենցիայի 20-ամյակին նվիրված «Մշակութային խաչմերուկներ» երևանյան միջազգային համաժողովի շրջանակում:

500 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով նամականիշի վրա պատկերված են աշխատող դարբիններ, ինչպես նաև մուրճի ու շիկացած մետաղի հպումից առաջացող կայծեր։ Նամականիշի վրա տեղադրված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի տարբերանշանը, քանի որ Գյումրու դարբնության ավանդույթը ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի՝ Մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկում: Նամականիշի վրա առկա է նաև «ԳՅՈՒՄՐՈՒ ԴԱՐԲՆՈՒԹՅԱՆ ԱՎԱՆԴՈՒՅԹ» գրառումը՝ հայերենով և անգլերենով:

Դարբնությունը Հայաստանում տարածված արհեստներից է եղել, սակայն որպես քաղաքային արհեստ՝ իր լիարժեք արտահայտումը ձեռք է բերել Գյումրիում և ծաղկուն շրջան ապրել 19-րդ դարում:

Ամփոփվել են «Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը» մրցույթի արդյունքները

Ամփոփվել են «Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը» մրցույթի արդյունքները

Ամփոփվել են «Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը» մրցույթի արդյունքները

Հոկտեմբերի 17-ը Ոչ նյութական մշակութային ժառանգության միջազգային օրն է: Օրվա կապակցությամբ ԿԳՄՍ նախարարությունը 8-12-րդ դասարանների աշակերտների շրջանում հոկտեմբերի 3-9-ը հայտարարել էր մրցույթ` «Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը» խորագրով: 7 օրվա ընթացքում մրցույթին մասնակցել է շուրջ 1700 աշակերտ:

ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանն այսօր հաղթող աշակերտներին հանձնել է շնորհակալագրեր և խրախուսական նվերներ: Միջոցառումը տեղի է ունեցել Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանում: Ներկա է եղել նաև նախարարի տեղակալ Ալֆրեդ Քոչարյանը:

Ժաննա Անդրեասյանը շնորհավորել է դպրոցականներին տոնի և մրցույթում հաղթելու կապակցությամբ՝ հույս հայտնելով, որ անկախ մրցույթներից՝ մեր հանրության շրջանում Ոչ նյութական մշակութային ժառանգության օրը նշելու ավանդույթ կձևավորվի.

«Շատ կարևոր է, որ մեր առօրյայի մասը կազմող ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը կարողանանք հստակ ճանաչել, տարբերել և հասկանալ, թե ինչպես պահպանել և զարգացնել այն։ Կարծում եմ՝ մեր հարուստ ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունը կարող է դառնալ ներշնչանքի աղբյուր և ստեղծագործական աշխատանքի մոտիվացիա»:

Նախարարն ընդգծել է՝ մրցույթին մասնակցության բարձր ցուցանիշը վկայում է այն մասին, որ ոլորտի նկատմամբ հետաքրքրվածություն կա, որը լավ հիմք է այս ուղղությամբ հետագա անելիքների պլանավորման համար:

«Ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանումը, զարգացումն ու հանրահռչակումն առաջնահերթություն են, որն ամրագրված է ՀՀ մշակույթի պահպանության, զարգացման և հանրահռչակման 2023-2027 թվականների ռազմավարությամբ: ՀՀ պետական, ինչպես նաև ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցանկերում նոր արժեքների համալրումը շարունակական աշխատանք է»,- ասել է նախարարը:

Նա կարևորել է այս գործընթացում հատկապես դպրոցականների ներգրավումը՝ շտեմարաններում անհրաժեշտ տեղեկատվությունը հավաքագրելու և ներառելու տեսանկյունից: Ժաննա Անդրեասյանը կոչ է արել աշակերտներին իրենց ընկերներին ևս ոգևորել՝ մասնակցելու նման նախաձեռնություններին և շնորհակալություն է հայտնել մանկավարժներին շարունակական ջանքերի համար:

Որպես խրախուսական նվեր՝ հաղթողներին հանձնվել են Աստղիկ Իսրայելյանի «Աղ ու հաց» (2023 թ.,) գիրքը և թանգարանի՝ կարպետագործության կամ ազգային երգ ու պարի ուսուցման ծրագրին մասնակցության հնարավորություն:

Եփած օճառի պատրաստման ու կիրառման ավանդույթը Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանվածների մշակույթում

Եփած օճառի պատրաստման ու կիրառման ավանդույթը Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանվածների մշակույթում

Եփած օճառի պատրաստման ու կիրառման ավանդույթը Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանվածների մշակույթում

Օճառի պատրաստումը կամ եփումը Արցախում լայն տարածում ունեցող զբաղմունքներից մեկն է եղել, որի մասին ամենավաղ վկայությունները պահպանվել են ռուսական վիճակագրական-տեղեկատվական աղբյուրներում (Сборник для описания местностей и племен Кавказа, № 11, 1891, Тифлис, ст. 65-67): Ըստ այդ նյութերի, օճառի պատրաստմամբ զբաղվել են և΄ կանայք և΄ տղամարդիկ: Տան պայմաններում դա կանանց գործն էր, իսկ քաղաքներում դրանով զբաղվում էին օճառագործ վարպետները, որոնք տղամարդիկ էին: Օճառ եփելու գործընթացը թե քաղաքում, թե գյուղում նույնն էր, ինչի համար նախկինում օգտագործվել է ոչխարի ու տավարի յուղն ու ճարպը, ավելի ուշ նաև խոզի ճարպը, ինչպես նաև կիր ու կաուստիկ սոդա: Անասուն մորթելիս դրա ճարպն առանձնացրել են մսից, մանր խորանարդաձև կտրատել ու պահել օճառ եփելու համար: Եթե տարեկան մի քանի անգամ էր մորթ արվում, ապա ամեն անգամ, այդ անասունի ճարպն առանձնացնում էին ու պահում, որպեսզի տարվա մեջ մի օր միանգամից մեծաքանակ եփեին այդ օճառը, որն անփոխարինելի լաքահանիչ ու ճերմակեցնող միջոց է եղել:
Անասունների մանր խորանարդաձև կտրատված յուղն ու ճարպը լցնում էին մեծ պղնձե տարայի մեջ, որ արցախի բարբառով «թուջ» էր կոչվում ու դնում կրակին, որի հալվելուց հետո ավելացնում մյուս բաղադրիչները: Հադրութում մի քանի կանայք են եղել, որ կարողացել են ճիշտ համամասնությամբ ավելացնել կաուստիկ սոդան, որ ավելի հայտնի էր ռուսերեն «պոտաշ» բառով: Պոտաշը նախատեսվածից քիչ կամ շատ ավելացնելու դեպքում օճառը կարող էր փչանալ ու չստացվել: Այդ պատճառով անպայման կանչում էին գյուղի փորձառու կանանցից որևէ մեկին, որպեսզի հալվող ճարպին ավելացներ ճիշտ քանակության կաուստիկ սոդա ու օճառը եփեր: Եփվելուց հետո, երբ «թուջի» պարունակությունը համասեռ, մածուցիկ զանգված էր դառնում, շերեփներով վրայի շերտից լցնում էին տարբեր չափսերի դույլերի, տարաների մեջ, որոնք այդ պարագայում հանդես էին գալիս որպես օճառի կաղապարներ: Այդ տարաները դնում էին տների տանիքներին՝ չորանալու: Դրանք վերջում ունենում էին «գլուխ պանրի» տեսք: Օգտագործելիս բաժանում էին կտորների, կամ լվացվող շորն ուղղակի քսում օճառի զանգվածի վրա: Ստացված օճառը կարելի էր տարիներով օգտագործել: Հիմնականում օգտագործում էին շատ կեղտոտված հագուստը լվանալու և սպիտակեղենը ճարմակեցնելու նպատակով: Ըստ բանասացի՝ գոհացնող արդյունք ստանալու համար եփած օճառով նախապես տրորում էին լվացքը, մի փոքր թողնում և ապա՝ լվանում: Օճառն ուներ ուժեղ փրփրելու հատկություն:
Առանձնակի շատ է օգտագործվել Արցախյան առաջին պատերազմի տարիներին՝ 1990-ական թթ., թեպետ պատրաստում էին նաև դրանից առաջ:

Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հավաքածուն շարունակում է համալրվել

Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հավաքածուն շարունակում է համալրվել

Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հավաքածուն շարունակում է համալրվել

Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանն արժեքավոր նվիրատվություններ է ստացել. hալեպահայ Սեդա և Նազարեթ Թևեքելյանները թանգարանին են նվիրել իրենց մոր՝ Մարի Թևեքելյանի կողմից գործված փոքր մաքոքահյուս ժանյակե տակդիրները, ինչպես նաև իրենց ընտանիքին պատկանող այլ առարկաներ՝ Այնթապի ասեղնագործությամբ ծածկոցը, մկրտության հագուստների հավաքածուն, որն օգտագործվել է մի քանի սերնդի կողմից, Արաբկիրի մանուսայի օրինակը և ուռուցիկ հարթակարով տուտկապ-բոխչաները:
Ուրախ ենք հայտնել, որ այս նմուշները տեղ կգտնեն թանգարանի Դիլիջանի մասնաճյուղի ցուցադրությունում:
Թանգարանն իր խորին շնորհակալությունն է հայտնում Թևեքելյաններին՝ իրենց թանկարժեք նվիրաբերության համար, և Անդրանիկ ու Ալինա Դաքեսյաններին՝ ինչպես Թևեքելյանների այս նմուշներն, այնպես էլ իրենց ընտանիքին պատկանող այլ արժեքավոր նմուշներ վերջին տարիներին թանգարանին հանձնելու համար։ Հայկազյան համալսարանի Հայկական սփյուռքի ուսումնասիրության կենտրոնի տնօրեն Անդրանիկ Դաքեսյանը Ժողովրդական արվեստների թանգարանի լավագույն բարեկամներից է, ով կամուրջ է հանդիսացել սփյուռքահայ վարպետների և թանգարանի միջև, աջակցել սփյուռքահայերի շրջանում ժողովրդական արվեստի արժեքավոր նմուշներ հավաքագրելու և թանգարանին նվիրաբերելու գործընթացում։

3-Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հուշանվերային խանութի բացումը

Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հուշանվերային խանութի բացումը

1-Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հուշանվերային խանութի բացումը

Նոր ձևաչափ՝ թանգարանային ոլորտում. հուլիսի 3-ին տեղի ունեցավ Ժողովրդական արվեստների թանգարանի հուշանվերային խանութի և սպասասրահ-սրճարանի բացման պաշտոնական արարողությունը: Բացմանը ներկա էին ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարի տեղակալ Ալֆրեդ Քոչարյանը, Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար, արտակարգ և լիազոր դեսպան Ն.Գ. պարոն Վասիլիս Մարագոսը, ՀԲԸՄ Հայաստանի նախագահ Վազգեն Յակուբյանը, ՀԲԸՄ «ԿԱՏԱՊՈՒԼՏ Ստեղծարար աքսելերացիոն» ծրագրի թիմը և այլ բարձրաստիճան հյուրեր:
Սա բազմակողմ արդյունավետ համագործակցության մի օրինակ է, որն ուղղված է ոչ միայն թանգարանային կյանքի զարգացմանը, այլև բերելու է մշակութային, սոցիալական և տնտեսական դրական փոփոխություններ:
Թանգարանի հուշանվերային խանութում այցելուները կարող են ձեռք բերել ժողովրդական արվեստի ոլորտի բազմաթիվ ուշագրավ նմուշներ, այդ թվում՝ ժողովրդական վարպետների ձեռքի աշխատանքներ։
Նախագիծն իրականացվել է Եվրոպական միության աջակցությամբ «ԿԱՏԱՊՈՒԼՏ Ստեղծարար աքսելերացիոն» ծրագրի շրջանակում, որն իրականացվում է ՀԲԸՄ հիմնադրամի (Հայաստան) և «Քրիեյթիվ Արմենիա» մշակութային հիմնադրամի հետ համատեղ: Թանգարանն իր խորին շնորհակալությունն է հայտնում նաև նախագծի հովանավոր ՖԼԵՔՍԻԹՐԻ կահույքի արտադրամասին:

Շաթալ գուլպա գործելու ավանդույթը Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված հադրութցիների մշակույթում

Շաթալ գուլպա գործելու ավանդույթը Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված հադրութցիների մշակույթում

Գուլպան հայկական ավանդական տարազի պարտադիր մաս հանդիսացող ագանելիքի տարր է։ Ավանդական նախշազարդ գուլպաներ գործել են Արևմտյան և Արևելյան Հայաստանի տարբեր գավառներում: Նախշազարդ այս գուլպան պատկանում է կանանց կարճ ճտքով գուլպաների տիպին: 20-րդ դարում և 21-րդ դարասկզբին Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջանի հայ կանայք շարունակել են գործել նախշազարդ գուլպայի շաթալ տարբերակը, որի անվանումը հավանաբար կապվում է այն գործելու տեխնիկայի հետ: Այն հայտնի էր նաև այլ անվանումներով՝ «հիլի գյուլբա»-հայելի բառից, երբ գուլպայի երեսին հայելու նման ուղղանկյունաձև շերտ է գործվել, «մըչավոր-քթավեր»՝ նախշուն, շաթալ զարդանախշերով նախշազարդվել է ինչպես գուլպայի քիթը՝ թաթը, այնպես էլ՝ կրունկը։
Այս գուլպան ուներ գործելու առանձնահատուկ տեխնիկա և բարդ զարդանախշեր, ինչի արդյունքում այն շատ բարձր էր գնահատվում։ Արժեքավոր նվեր էր համարվում՝ ներառվելով հարսին ուղարկվող նվերների և օժիտի մեջ։ Մինչև ամուսնանալը աղջիկները սովորել և գործել են նման գուլպաներ՝ օժիտի մեջ դնելու և ամուսնու ընտանիքի անդամներին նվիրաբերելու համար։ Այն հիմնականում կիրառվել է տոնական, հանդիսավոր պահերին, ուստի գեղազարդվել է բավական բարդ նախշազարդերով։ Տարազի մաս հանդիսացող այս գուլպան Հադրութում գործում են թաթից՝ սկսելով երկու շյուղով: Թաթը հարդարվել է կենաց ծառի պատկերներով: Գործվածքը ստացվել է հավասարաչափ և նուրբ։ Ի տարբերություն մյուս գուլպաների, որոնք մաշվելիս կարելի էր քանդել և նորից գործել, այս գուլպաները ավելի ամուր էին, քանի որ գործվում էին թաթից։ Ավանդական կենցաղում գուլպան գործել են իլիկով մանած բրդյա թելերից, շյուղերով և հելունով: Թելերը ավանդաբար ներկում էին պղնձե կաթսաներում՝ բնական ներկանյութերով՝ սոխի կճեպով, տորոնի արմատներով, կանաչ ընկույզի կեղևով, ծիծեռնախոտով և այլ բույսերով։ Խորհրդային շրջանում ներկում էին գործարանային արտադրության քիմիական ներկերով, իսկ ներկայում գնում են պատրաստի գունավոր բրդյա թելեր։ Լեռնային Ղարաբաղի հայերի գուլպա գործելու ավանդույթի մասին հիշատակություններ կան տարբեր ուսումնասիրություններում։ Սյունիք-Արցախ տարազախմբի նկարագրություններին վերաբերող նյութերում հաճախ է ներկայացվում նախշազարդ գուլպան։ Նշվում է, որ կանայք գուլպա գործել են նստած, քայլելիս, զրուցելիս, ինչը վկայում է զարգացած հմտության մասին։ Մի շարք ազգագրագետներ հայկական տարազի զարդամոտիվներին նվիրված իրենց ուսումնասիրություններում անդրադարձել են գուլպայի զարդանախշերի և գույների խորհրդին, գործելու տեխնիկային և տարածման շրջաններին (Ա. Ստեփանյան, Հայ ժողովրդական տարազի զարդանախշերը (ծիսային, գունային և նշանային համակարգերը), Հայ ազգագրություն և բանահյուսություն, պրակ 22, Երևան, 2007 թ., Ն. Ավագյան «Հայկական ժողովրդական տարազը», Երևան, 1983 թ. և «Հայկական գուլպաներն ու սռնապանները և նրանց զարդանախշերը», Պատմաբանասիրական հանդես, 1967 թ., թիվ 4, էջ 250-257): Ազգագրագետ Ս. Պողոսյանը «Արցախի կանանց ավանդական տարազի գեղազարդման առանձնահատկություններ» խորագրով հոդվածում (Արցախի պետական համալսարանի Գիտական տեղեկագիր, թիվ 1, 2022 թ., էջ 341) անդրադարձել է շաթալ գուլպային՝ նշելով, որ Զանգեզուրում և Լեռնային Ղարաբաղում դրանք հարդարվել են կեռազարդ և Տ-աձև զարդանախշերով։ Կանանց գուլպաները կարճաճիտք էին՝ լայն շերտ և նեղ գծանախշերով։ Երկարաճիտք գուլպաներ կրել են տղամարդիկ։ Թաթի տակ և երեսին գործել են սպիտակ քառանկյուն նախշ։ Հաճախ գուլպայի երեսի կողմից գործվել են կտուց կտցի երկու թռչնակ և ծաղկանախշ։ Գուլպայի երեսի նախշը ստորինից անջատելու համար կատարվել է ասեղնագործ ճյուղակար։ Գուլպայի երեսին չորս կողմը նախշազարդ շրջանակ է արվել։ Երբեմն կրունկի և թաթի մասերը հարդարվել են թռչնանախշերով, իսկ շրջանակը զարդարվել է հավերժանախշով։ Գուլպայի վերնամասը հարդարվել է շեղ և ոլորուն նախշերով։ Թաթի ծաղկանախշը եզրագործվել է ասեղնակարով։ Մի տարբերակում սպիտակ շրջանակի փոխարեն գործել են հյուսեր, իսկ թռչնանախշերը ասեղնագործվել են ծաղկանախշերով։ Նման շաթալ գուլպաները գործվել են շյուղերով և հելունով։ Եղել են բրդյա, բամբակի թելերից, այծի մազից, մետաքսաթելից (շերամի թելից)՝ «կազի գուլպա» անվամբ։ Կիրառված նախշանկարները հայտնի էին «շաթալ», «ծտեր», «իրեքպտանե», «օխտըպտանե» անուններով։ 

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ

Ժողովրդական արվեստների թանգարանի կրթական ծրագրերը Բեյրութում և Սփյուռքի առաջին Ժողովրդական վարպետը

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ

Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանը 2025թ․ ապրիլի 3-ից 13-ը աշխատանքային այցով Բեյրութում էր, որտեղ իրականացրեց կրթական ծրագրեր և Սփյուռքի առաջին վարպետին շնորհեց «Ժողովրդական վարպետի» վկայական։

Հայկազյան համալսարանի հրավերով` Ժողովրդական արվեստների թանգարանն արդեն 4-րդ անգամ Բեյրութում իրականացրեց կրթական ծրագրեր։ Բեյրութ էին այցելել Թանգարանի զարգացման գծով փոխտնօրեն Գայանե Ասլանյանը և փայտի փորագրության վարպետ Վահե Մնացականյանը։ Թանգարանի կրթական հարթակի` ՖՈԼԿանիվի շրջանակում, Բեյրութի հայկական դպրոցների աշակերտների համար իրականացվեցին փայտի գեղարվեստական փորագրության վարպետաց դասեր: Հիշեցնենք, որ նախորդ տարիներին իրականացված ծրագրերը վերաբերել են հայկական գորգագործությանը, կարպետագործությանը և դարբնությանը։

Առաջին վարպետը Սփյուռքից, ում տրվեց «Ժողովրդական վարպետի» վկայական, 94-ամյա Զաւեն Գազանճեանն է։ Վկայականի տրման ընթացակարգում կատարվել էին փոփոխություններ, և արդեն հայտեր կարող էին ներկայացնել վարպետներ ոչ միայն Հայաստանից, այլ նաև՝ Սփյուռքից։ Ուշագրավ է, որ 94-ամյա պարոն Գազանճեանը պղնձագործությամբ զբաղվող ընտանիքի 3-րդ սերնդի ներկայացուցիչն է։ Նա Ժողովրդական արվեստների թանգարանին նվիրաբերեց նաև Ուրֆայում իր պապի՝ Հովհաննես Գազանճեանի պատրաստած՝ 1905թ․ արձանագրությամբ տապակը։
Թանգարանը շնորհակալություն է հայտնում պարոն Գազանճեանին և Հայկազյան համալսարանի Հայկական սփյուռքի ուսումնասիրության կենտրոնի տնօրեն Անդրանիկ Դաքեսյանին։

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐԻ ՖՈՏՈ

Բարեկենդան

ՀՈԴՎԱԾՆԵՐԻ ՖՈՏՈ

Բարեկենդանը հայկական ժողովրդական տոն է, որը շարժական է՝ պայմանավորված Սուրբ Հարության տոնով: Տեւողությունը երկու շաբաթ է: Երկրորդ շաբաթը կոչվում է Բուն Բարեկենդան: Տոնը բնութագրվում է համայնական երգ ու պարով, խնջույքներով, խաղերով ու զվարճություններով, դիմակավորված ներկայացումներով, ավանդական կանոնավորված կենցաղային բարքերի գլխիվայր շրջմամբ, բազմազան ու համադամ ուտեստով եւ այլն: Լինելով շարժական՝ տոնը տեղի էր ունենում փետրվարին կամ մարտի սկզբին եւ կապվում էր գարնան գալուստի հետ։ Զվարճություններն արթնացող բնությանն ուրախ դիմավորելու խորհուրդն ունեին, ու մարդիկ միմյանց մաղթում էին բարի կենդանություն: Ներկայացումները կառնավալային էին, դիմակավորներով, դերերը`իրական կյանքի եւ իրական անձերի նմանակումներ: Ներկայացումները խմբավորվում են կենցաղային, պատմական, էթնոմշակութային, սիրային եւ արժեքային համակարգը ներկայացնող թեմաների շուրջ:
Բարեկենդանի տոնը մինչեւ 20-րդ դարի սկիզբը հայկական ամենասիրված տոներից էր, որն ուղեկցվում էր դիմակավորված ներկայացումներով, խաղերով, պարերով: 20-րդ դարի սկզբներին ընդհատված Բարեկենդանը շատ ընդհանրություններ ուներ եվրոպական եւ սլավոնական ժողովուրդների դիմակահանդեսների հետ:
Որպես ոչ նյութական մշակութային ժառանգության արժեք՝ այս տոնահանդեսը կարող է դրական ազդեցություն ունենալ համայնքների, հասարակության տարբեր խմբերի, անհատների փոխհարաբերությունների, ընկերայնության, սերտացման, հարգանքի ձեւավորման վրա, միաժամանակ նպաստել տոնահանդեսների զարգացումների՝ հայկական միջավայրին պատմականորեն եւ քաղաքակրթորեն հարազատ մշակույթին մոտեցմանը եւ հասարակական զվարճանքի ձեւավորմանը։