Իր զարգացման հինգ-վեց հազարամյակների ընթացքում հայերենը միշտ ունեցել է բարբառային տարբերակվածություն՝ հնդեվրոպական շրջանից, երբ այն նախալեզվի բարբառներից մեկն էր (հատկապես մերձավոր հնդիրանական ու հունական ճյուղերի կողքին), մինչև ինքնուրույն գոյության նախագրային ու գրային փուլեր և վերջապես՝ արդի բարբառներ, որոնց թիվն անցնում է 50-ից, և որոնց մեծ մասն արդեն գոյություն չունի։
Մայիսի 4-ին տեղի ունեցավ առցանց դասախոսություն, որը վարեց լեզվաբան, հայագիտության և համեմատական լեզվաբանության մասնագետ, Լեյդենի համալսարանի դոկտոր Հրաչ Մարտիրոսյանը։